Przed nami kolejny sezon najbardziej nieprzewidywalnej ligi świata – Sky Bet Championship. W poprzednich sezonach walka o awans do najbogatszej ligi świata była niezwykle interesująca i tak też zapowiada się w nadchodzącej kampanii. Niestety Leeds United zarówno dwa i jak i rok temu jeszcze przed wiosną odpadło z zabawy o awans do Premier League, ba, w obydwu sezonach przez moment pojawiło się widmo spadku. Obaj ówcześni menadżerowie Neil Warnock oraz Brian McDermott za swoje „dokonania” zapłacili głowami. Teraz swoją szansę dostał mało komu znany David Hockaday.

Na co stać Leeds? Czy może rewolucja Cellino tym razem przyniesie skutek? Czy Hockaday okaże się wyciągniętym z nikąd geniuszem, czy może jeszcze jesienią straci pracę? Czym jest Leeds bez Rossa McCormacka? Na te pytania odpowiedzieć jest niezwykle trudno. Championship to jest liga, w której wszelka logika nie gości, tutaj przewidywalność jest ostatnim możliwym rzeczownikiem. Poprzednie sezony pokazały, że zarówno wielkie transfery (Nottingham Forest) nie mogą pójść w parze w wynikami, jak i braki kadrowe i liczne osłabienia ( Burlney) nie mogą przeszkodzić w drodze na sam szczyt.

Cel Leeds United na sezon 2014/15 jest taki sam, jak poprzednio. Awans, albo przynajmniej gra w barażach. Czy jest to możliwe? Pewnie, że jest. Czy tak się stanie? Pewnie nie i w maju skończymy w najlepszym wydaniu około 10 miejsca. Cały okres przygotowawczy Pawi to jedna, wielka sinusoida. Nastroje wokół klubu zmieniały się jak w kalejdoskopie. Po przejęciu klubu przez Massimo Cellino wszyscy liczyli, że na Elland Road pojawią się wielkie nazwiska. Tymczasem pierwszym wzmocnieniem Leeds okazał się bramkarz, który jest już ponad po 30-tce, a w swojej karierze zagrał mniej więcej tyle spotkań, co Sam Byram. Jeszcze większym szokiem było zatrudnienie w roli pierwszego trenera Davida Hockadaya, który ostatnio stracił pracę grającego poza Football League Forest Green.

Trochę optymizmu w serca kibiców Pawi wlało włoskie zgrupowanie w Santa Cristina. Szczególnie zadowalający, choć niezwykle mylący, mógł być pierwszy sparing Leeds, w którym lokalna drużyna przyjęła od Pawi 16 goli. Kiedy rywalami były już poważniejsze drużyny, to nastroje się pogorszyły. Szczytem zażenowania była porażka 0-2 z Mansfield. Wiadomo, ze to tylko sparingi. One nigdy nie dają realnego spojrzenia na formę drużyny, ale chcąc nie chcąc są jedynym wyznacznikiem, w jakim miejscu dana ekipa się znajduje. Tym lepiej, że im bliżej ligi, to mecze kontrolne Pawi wyglądały coraz lepiej. Finalne spotkanie na Elland Road przeciwko Dundee United było na pewno miłym doświadczeniem dla wszystkich, którzy tego popołudnia zdecydowali się odwiedzić stadion Leeds.

Leeds United Davida Hockadaya ma mieć nową jakość. Nowy trener chce, żeby na Elland Road zapomniano od kopaniu długich piłek.  Era „hoofballu”, która zaczęła się od panowania Neila Warnocka ma teraz zostać zakończona. Próbował tego wcześniej dokonać Brian McDermott, ale udało mu się to tylko w kilku spotkaniach. Teraz tego bohaterskiego zadania podjął się człowiek nie mający żadnego poważnego doświadczenia w prowadzenia takiej drużyny. Ostatnie dwa sparingi, zwłaszcza ten ze Szkotami, pokazał, że jest nadzieja na to, że w końcu akcje Pawi będą się składały z większej ilości niż 2,3 podania. W sparingu z Dundee piłka krążyła od obrońców, przez pomocników aż do napastników jak po sznurku. Widoczna była duża aktywność bez piłki, która jest niezbędna do gry kombinacyjnej. Bardzo pomogli w tej materii Tomasso Bianchi i Souleymane Doukara. Zwłaszcza Włoch sprawia wrażenie człowieka, którego bardzo brakowało Leeds od dłuższego czasu. Stara się cały czas być pod grą, uczestniczyć w każdej akcji. Piłka mu nie przeszkadza w grze, nie ma także żadnego problemu z podaniem jest dokładnie do kolegi. Umiejętności niby banalne, ale ostatnimi czas w naszym klubie zapomniane. Cieszyć może, że pewnie już w obecnych rozgrywkach swoją szansę otrzyma Lewis Cook. Mistrz Europy juniorów w kilku letnich sparingach był najlepszym graczem na boisku. Imponował techniką, opanowaniem i dojrzałością. Mimo, że gra zazwyczaj na pozycji defensywnego pomocnika, to jego zadania nie ograniczają się tylko i wyłącznie do przerywania gry. Kiedy Massimo Cellino zobaczył go po raz pierwszy, był w szoku, że Leeds ma u siebie taką perełkę. Jego szok był jeszcze większy, kiedy prezydent poznał wiek Lewisa. Na Thorp Arch po prostu rodzi się wielki piłkarz, przed którym otworem stoi wielka kariera. Nie tylko w Championship. Lewis Cook ma z pewnością potencjał, żeby stać się jednym z najbardziej wartościowych graczy Premier League. Dlatego trzeba na niego chuchać i dmuchać, bo takiego talentu zmarnować po prostu nie można. Kolejnym Pawiątkiem, z którym będziemy łączyć spore nadzieje jest z pewnością Chris Dawson. Walijczyk debiutował już za Warnocka, ale poprzedni sezon zepsuła mu kontuzja barku, która zabrała mu cały okres przygotowawczy. Takie problemy na szczęście ominęły go tego lata, a filigranowy pomocnik odpłaca się mnóstwem bramek zdobywanych w meczach drużyny rezerw. Mimo sporej konkurencji w składzie, bo z ofensywnymi inklinacjami są zarówno wcześniej wspomniany Bianchi, jak i odkrycie zeszłego sezonu Alex Mowatt, Dawson z pewnością dostanie kilka szans na pokazanie swojego nieprzeciętnego talentu. Nie można także zapomnieć o talencie z Milanu Zanie Benedicicu. Ciężko w tej chwili powiedzieć cokolwiek o tym graczu, ale pozostaje mieć wiarę, że skoro Pippo Inzaghi zabrał go ze sobą na tournee po USA i niechętnie oddał go do Anglii, to znaczy, że Słoweniec w piłkę grać potrafi. Z resztą wszystkie dotychczasowe wypożyczenia są na tyle udane, że w wypadku kiedy dany zawodnik się sprawdzi, to po sezonie będzie mógł do nas trafić na stałe. Ta sytuacja tyczy się zarówno Benedicica jak i Doukary. Identyczną klauzulę w kontrakcie ma chyba największy transfer Leeds od bardzo, bardzo dawna Fredrick Sorensen (wierzę,że jednak jego transfer zostanie w końcu oficjalnie ogłoszony i nie powtórzy się sytuacja z przyjściem Vivianiego). Kiedy Tom Lees odchodził do rywala zza miedzy wszyscy pukali się w czoło, że oddajemy bez walki gracza, który z powodzeniem może grać w pierwszym składzie. Niewiele później okazało się, że Elland Road w miejsce Leesa zagra obrońca, który ostatnie 2 sezony grał regularnie w Serie A, obrońca, który wcześniej z powodzeniem grał w wielkim Juventusie Turyn, a w swoim debiucie wybił piłkę z głowy Samuelowi Eto’o. Nie ma wątpliwości, że 22-letni Duńczyk podniesie jakość naszej defensywy. Jego umiejętność czytania gry z pewnością wielokrotnie doprowadzi do szału napastników rywali. Sorensen to poważny kandydat do miana najlepszego stopera ligi, a takiego nie mieliśmy od dawien dawna.

Nierozwiązanym problemem jest jednak w dalszym ciągu misja zastąpienia Rossa McCormacka. Wygląda na to, że Matt Smith sezon raczej rozpocznie na ławce rezerwowych, a głównym napastnikiem będzie Steve Morison. Takie zdanie kilka tygodni temu wywołało by salwę śmiechu, ale ostatnie dwa sparingi pokazały, że były napastnik Millwall wciąż pamięta, jak strzelać gole. Czy jednak będzie mu to wychodziło tak owocnie jak Szkotowi? Szczerze wątpię. Także na tego głównego snajpera wciąż trzeba czekać. Nie wyszło ze sprowadzeniem Andy’ego Delorta. Piłkarza, który szybko pozwolił by zapomnieć trybunom Elland Road o McCormacku. Szybki, silny, bezczelny i bezkompromisowy. Delort to były napastnik wspaniały. Niestety jego talentem będą się zachwycali na The Valley. Co nie oznacza, że zostaniemy z samym Morisonem. Mustapha Yatabare – to nazwisko wypadałoby zapamiętać, bo niedługo będziemy je odmieniali przez wszystkie przypadki. Napastnik reprezentacji Mali jest ponoć przymierzany do gry na Elland Road, a wg obserwatorów jest mieszanką Tony’ego Yebohi, Jimmy’ego Hasselbainka i Lee Chapmana. Silny, szybki, świetnie grający głową. Gdyby Yatabare trafił do Leeds, dałby nam gwarancję przynajmniej 20 goli w sezonie.

Oczywiście teraz trzeba wziąć poprawkę, że pisząc powyższe akapity przemawiał przeze mnie niepoprawny optymista. To, że Doukara i Bianchi szaleli w sparingach, nie oznacza to, że podołają meczom ligowym ze znaczeni lepszymi drużynami, w dosyć specyficznym tempie i stylu gry. Nie jest przypadkiem, że zarówno bukmacherzy jak i eksperci w przedsezonowych prognozach typują Pawie do zajęcia miejsc 10-15. Świadom tego jest także sam Hockaday, który za cel uważa zajęcia wyższego niż w zeszłym sezonie. Wg Cellino obecne rozgrywki mają być przetarciem przed sezonem 2015/16, kiedy Leeds United będzie drużyną gotową i przygotowaną na walkę o Premier League. Pytanie tylko, na ile Włochowi starczy cierpliwości w wypadku, kiedy Leeds nie znajdywałoby się na czołowych lokatach. Historia jego prezydentury w Cagliari pokazuje, że Cellino nie najlepiej znosi brak wyników, za co najczęściej w jego mniemaniu odpowiedzialni są trenerzy, także nie ma się co dziwić, że Hockaday, zarówno ze względu na swoje CV jak i na temperament Cellino, jest uważany za faworyta do straty pracy jako pierwszy wśród menadżerów Championship.

Czego ja oczekuję w tym sezonie? Przede wszystkim walki, zaangażowania i konsekwencji. Zdaję sobie sprawę, że rywalizować z Fulham, Cardiff, Derby czy Wigan nie będziemy w stanie, ale miło by było zobaczyć jak piłkarze w każdym meczu dają z siebie wszystko. Pewnie przegramy wiele spotkań, ale fajnie by było przegrać je po walce. W ubiegłym sezonie zbyt dużo był spotkań, w których Pawie położyły się na murawie. Szkoda czasu na wracanie do dych upokorzeń z meczów  z Sheffield, Bournemouth czy Boltonem. Nie wyobrażam sobie, żeby teraz ktoś mógł wygrać z Leeds po meczu łatwym, lekkim i przyjemnym. Drugim moim życzeniem jest, żebym w styczniu nie musiał pisać znowu o samych porażkach, bo ostatnio ten okres ewidentnie nam nie leży. Po trzecie chętnie zobaczyłbym ładną dla oka piłkę. Kopia Leicester czy Derby to za dużo, ale najwyższy czas, żeby Leeds grało w piłkę nożną a nie powietrzną. Tego życzę Hockadayowi. Jeżeli moje życzenia się spełnią, to w maju niżej jak na 10 miejscu nie wylądujemy, a to już będzie niezły wynik. W sobotę czas zlać Lwiątka!. MOT!