Naszą zapowiedź sobotniego meczu pucharowego zatytułowaliśmy: „Czas odpocząć od ligi. Zaczynamy FA Cup!” Żaden z fanów Leeds United nie spodziewał się ani bezpośrednio po losowaniu, które przydzieliło The Whites rywala grającego dwie klasy rozgrywkowe niżej, ani, mimo słabej ostatnio formy, tuż przed meczem, że początek FA Cup będzie dla nas jednocześnie końcem. Tymczasem Leeds swój udział w tegorocznych rozgrywkach Pucharu Anglii zakończyło na 3 rundzie, w swoim pierwszym meczu.

Tak jak mogli to obserwować wszyscy, którzy oglądali mecz, prawdziwym problemem nie była jednak sama porażka (wynik), ale styl, w jakim grały Pawie. O ile wszyscy – włączając w to McDermotta i piłkarzy, oczekiwali, że mecz z czwartoligowcem będzie znakomitą okazją do odbudowania morale zespołu, to jednak stał się on gwoździem do trumny. Nie był to bowiem mecz, w którym Leeds pokazałoby kulturę i jakość gry, utrzymywałoby się przy piłce, górowałoby technicznie i taktycznie nad przeciwnikiem, przetrzymując piłkę i kreując przemyślane i wypracowane sytuacje bramkowe. Nie obijaliśmy gospodarzom słupków i poprzeczek, nie zmarnowaliśmy dziesięciu sytuacji sam na sam z bramkarzem, zabrakło nieuznanych oczywiście niesłusznie przez sędziego trzech bramek dla Leeds, podobnie jak czterech niepodyktowanych rzutów karnych.

Od początku do końca meczu to Rochdale było zespołem lepszym, znakomicie poukładanym taktycznie, wiedzącym co ma grać i do perfekcji pokazującym teoretycznie lepszemu rywalowi, że nie ma nic za darmo.

Brian McDermott dokonał dwóch zmian personalnych w wyjściowym składzie – za Toma Leesa zagrał wracający po kontuzji Scott Wootton, a za Alexa Mowatta na boisko wybiegł Sam Byram. O ile zmiana Leesa na Woottona była zmianą wyłącznie personalną, o tyle wprowadzenie na boisko jednocześnie Lee Peltiera i Byrama było sporym zaskoczeniem. Niestety wydawało się, że także dla samych piłkarzy. Ani widzowie, ani – co gorsza – sami piłkarze nie wiedzieli czy mają grać 4-4-2 z Pearce’m na lewej obronie, Pughiem na lewej pomocy oraz Peltierem na prawej obronie i grającym przed nim Byramem, czy też bardziej miało to być 3-4-3 – z trzema środkowymi obrońcami, wahadłowymi skrzydłowymi Peltierem i Pughiem oraz trójką ofensywnych McCormackiem, Smithem i Byramem. Z przebiegu gry wydaje się, że bardziej miał to być system 3-4-3, bowiem Byram wielokrotnie zapędzał się pod pole karne rywali, atakując z prawej strony i środkiem, ale też powodowało to niesamowity bałagan na boisku, gdyż niejednokrotnie w tej samej części boiska nagle znajdowali się Peltier, Byram, NcCormack i jeszcze któryś z naszych zawodników.

Tymczasem gospodarze przystąpili do gry zmobilizowani i wiedzący, że nie mogą odpuścić graczom United ani na centymetr. Jak każda drużyna grająca z teoretycznie znacznie mocniejszym rywalem, od początku grali niezwykle ostro, ambitnie uniemożliwiając rozwinięcie Pawiom skrzydeł. Od samego początku gracze Rochdale pokazali, że nikt United nie będzie ułatwiał zadania, a na boisku trzeba się będzie ostro bić. Dowodem tego były dwa brutalne wejścia w nogi Byrama i Woottona, zakończone żółtymi kartkami dla Matta Done’a i Joe Bunneya. Gracze Leeds nie podjęli jednak walki, a coraz to śmielsze akcje gospodarzy kwitowali na boisku uśmiechami niedowierzania. Co prawda w pierwszych minutach graczom United udało się stworzyć groźną sytuację i lecącą w stronę bramki piłkę po uderzeniu głową Smitha wybił jeden z obrońców, to jednak później w piłkę grali wyłącznie gracze Rochdale. Stwarzali sobie coraz to groźniejsze sytuacje, a Pawie ratował przed utratą bramki Kenny, jak w 30 minucie po strzale Scotta Hogana. W tym czasie jakiekolwiek zagrożenie Leeds udawało się stwarzać po kornerach. W samej końcówce pierwszej połowy Rochdale zaatakowało jeszcze śmielej i okazało się że piłkarze gospodarzy zaczęli bez większych problemów dochodzić do znakomitych sytuacji strzeleckich. Całe szczęście, że Kenny obronił strzały oddawane w znakomitych sytuacjach przez Hogana i Hendersona, bo każdy z nich mógł zakończyć się bramką. Piłkarze Leeds byli kompletnie zdezorientowani przebiegiem gry na boisku, przez ostatnie minuty pierwszej połowy obserwując tylko, co robią piłkarze czwartoligowca. A tymczasem ci spokojnie w doliczonym czasie gry rozegrali sobie akcję na prawym skrzydle, a wrzuconą przez Petera Vincentiego w pole karne piłkę piękną główką z 5 metrów w rogu bramki Kenny’ego umieścił Hogan.

Kto spodziewał się zmian w składzie United ten srodze się zawiódł. Po przerwie obie drużyny wyszły bez zmian, a co gorsza niewiele zmienił się też obraz gry. Swoje z przodu grał Smith, zmagając się na wysokościach z rywalami, akcje próbował na prawym skrzydle przeprowadzać Byram, niestety nie miał z kim. W środku pola jako tako prezentował się Murphy. Najlepszym jednak piłkarzem Leeds w starciu z drużyną League Two był Paddy Kenny. Wyłącznie dzięki niemu aż do 84 minuty można było łudzić się, że gra Leeds się odmieni i Pawie zdołają choćby wyrównać. Ze strony gości strzelali McCormack i Pugh, albo jednak niecelnie, albo na posterunku był bramkarz. Po przeciwnej natomiast stronie znakomitych sytuacji do podwyższenia prowadzenia nie wykorzystali Bunney, Hogan i dwukrotnie Oliver Vincenti. Gdyby po tych okazjach Rochdale prowadziło 3-0 to i tak należałoby przyznać, że mogło i powinno było prowadzić wyżej. Pomimo tego, że zespołowi ewidentnie nie szło, nikt nie potrafił uspokoić gry, zagrać kilku celnych podań, przytrzymać piłki, zmusić graczy Rochdale do biegania, McDermott nie decydował się na żadne zmiany. Pierwszą przeprowadził dopiero w 76 minucie, wprowadzając na plac gry nieobecnego na nim przez dwa miesiące Hunta. Napastnik wyglądał jednak tak, jakby nie zorientował się że został wprowadzony na boisko, niespieszno truchtając po murawie i nie angażując się zbytnio w grę. Nie było więc dla nikogo zaskoczeniem, że kolejna akcja gospodarzy, przeprowadzona prawą stroną, zakończyła się dokładnym podaniem Grahama Cumminsa w pole karne, gdzie nadbiegający Henderson wolejem z pierwszej piłki pokonał Kenny’ego, który nie miał szans na jakąkolwiek interwencję.

Końcowe minuty, pomimo wprowadzenia na boisko Poleona, który ambitnie starał się wyszarpać piłkę gospodarzom, to chyba najgorsze minuty, jakie miałem okazję oglądać jako kibic Leeds. Dopingowani głośnym „Ole!” przez swoich kibiców, gracze League Two przez długie okresy czasu podawali sobie piłkę, zmuszając graczy Leeds do bezładnej bieganiny za nią. Naprawdę ten widok był żenujący, nic więc dziwnego że menadżera i piłkarzy Leeds pożegnały po meczu głośne okrzyki fanów: „WTF is…?!” No właśnie…

Najlepszym komentarzem będzie przytoczenie statystyki strzałów drużyny Rochdale – 19 strzałów w meczu, 8 celnych, przy ledwie 11 gości, z czego 4 celnych. Rzuty rożne to bilans 11-5. W tym meczu nie funkcjonowało absolutnie nic. Obrona była dziurawa bardziej niż szwajcarski ser, pomoc ani nie umiała powstrzymać ataków Rochdale, ani rozegrać piłki i wykreować jakiejkolwiek sytuacji strzeleckiej, napastnicy także nie byli w stanie stworzyć sobie choćby i dwójkową akcją okazji do zdobycia gola. W takiej formie nasze najbliższe mecz ligowe, transmitowane w telewizji, z Sheffield Wednesday i Leicester City, będą meczami wstydu i hańby. I nie zmieni tego zakontraktowanie jednego czy dwóch graczy w ciągu najbliższego tygodnia, co zapowiada McDermott. Drużynie potrzebny jest wstrząs i odbudowa fizyczna. Jedyną nadzieją jest stwierdzenie, że gorzej być nie może. Oby…

AFC ROCHDALE – LEEDS UNITED 2:0

Hogan 45+2, Henderson 84

Rochdale: Lillis, Bennett, Cavanagh, Lancashire, Vincenti, Hogan, Lund, Done, O'Connell, Bunney (Cummins 71), Henderson.

Rez. Thomson, Rafferty, Eastham, Donnelly, Allen, Dicker.

United: Kenny, Zaliukas, Wootton (Hunt 76), Pearce, Peltier (Poleon 85), Pugh, Murphy, Austin, Byram, McCormack, Smith.

Rez. Cairns, Lees, Brown, Tonge, Ariyibi.

Sędzia: M. Jones

Żółte kartki: Done, Cavanagh, Bunney (Rochdale), Pearce, Pugh (Leeds).

Widzów: 8,225 (w tym 3.400 z Leeds)