Styczeń

Mówi się, że jaki nowy rok, taki cały rok, nie inaczej było w przypadku Leeds United w 2014 roku. Na początek stycznia Pawie przegrywają 3 mecze z rzędu z Blackburn, Sheffield Wednesday i Leicester oraz remisują z Ipswich, a na froncie przejęcia klubu trwało zamieszenia i nie wiadomo kto zostanie nowym większościowym właścicielem Leeds. W końcu okazało się, że GFH sprzeda 75% akcji klubu włoskiemu królowi kukurydzy, czyli Massimo Cellino. Nasi piłkarze natomiast w dalszym ciągu nie umieli wygrać meczu, pomimo tego, że do klubu dołączyło 2 skrzydłowych: Jimmy Kebe i Cameron Stewart. Miesiąc kończy się wrzuceniem przez Cellino z pracy Briana McDermotta i odrzuceniem kolejnych ofert kupna Rossa McCormacka!

Luty

Luty zaczynamy od protestów na Elland Road w celu przywrócenia McDermotta na stanowisko i od fantastycznego zwycięstwa nad Huddersfield Town. Po kilku dniach McDermott wraca na swoje stanowisku, a Pawie w kolejny meczu zdobywają „wietrzne” 3 punkty w Yeovil. Leeds w lutym były bardzo aktywne na wypożyczeń, z klubu na loan odeszli Luke Varney i Paul Green, a do United dołączyli Jake Butland i Connor Wickham. Pod koniec miesiąca remisujemy bezbramkowo z Boro na wyjeździe.

Marzec

Początek miesiąca to dobra gra i remis z walczącym o awans QPR, a potem było tylko gorzej. Dwa domowe mecze z Boltonem i Reading i 0 pkt, a w bramkach 3:9. Niewiele lepiej było w meczu z Burnley, który Pawie przegrały 1:2. W połowie miesiąca wreszcie przerywamy serię porażek wygrywając z Millwall, ale tracimy Wickhama, którego ściągnął z powrotem Sunderland. Co gorsza Massimo Cellino zostaje skazany przez włoski sąd za przestępstwo podatkowe i temat przejęcia klubu wisi na włosku. Jakby tego było mało mecz z beniaminkiem z Bournemouth nie poprawia nam humorów a nasze Leeds przyjmuje ciężkie 1 do 4! W tak zwanym międzyczasie oddajemy na wypożyczenia Peltiera i Druryego.

Kwiecień

Na początku kwietnia kontynuujemy beznadziejną serię porażek i przegrywamy kolejno z Doncaster, Charltonem, Wigan i Watfordem. Wygrywamy dopiero w połowie miesiąca z Blackpool, a kilka dni później Pawie zmazują klątwę Oakwell pokonując na wyjeździe Barnsley. Później przyszła porażka z Lesnikami z Nottingham i wyjazdowe zwycięstwo nad balansującym nad strefą spadkową Birmingham City. Na koniec kwietnia z klubu pożegnaliśmy Jimmyego Kebbe, a Lewis Cook dostał powołanie na młodzieżowej kadry reprezentacji Anglii. W kwietniu Pawie zapewniły sobie utrzymanie w Championship, a Ross McCormack tytuł króla strzelców ligi, jednak ogólna sytuacja w klubie nie była zbyt różowa.

Maj

W maju Pawie grały ostatni mecz sezonu, w którym na Elland Road zremisowały 1:1 z Derby County. Ross McCormack z dorobkiem 28 bramek został najlepszym strzelcem Championship i wskoczył do 11 sezonu ligi! Również w klasyfikacji klubowej zgarnął wszystkie możliwe do zdobycia statuetki, a przygrywał mu do tego Massimo Cellino (na gitarze – żeby nie było). Odwołanie Cellino od decyzji Football League dyskwalifikującej go jako właściciela Leeds okazuje się być skuteczne i Włoch mógł zarządzać klubem. Maj przyniósł również eskalacje konfliktu na linii Cellino – McDermott i później Cellino – McCormack. Włoski właściciel Leeds wziął się ostro do pracy aby oczyścić klubowe finanse i świat obiegła informacja o planowanych wielkich zwolnieniach na ER oraz o planach pozbycia się Troph Arch. Miłą informacja dociera z młodzieżowych mistrzostw Europy, które wygrywa reprezentacja Anglii, a wraz z nią Lewis Cook. Miesiąc kończy się sprzedaniem Cagliari przez Cellino oraz definitywnym i ostatecznym rozstaniem Leeds United z Brianem McDermottem.

Czerwiec

Miesiąc upłynął pod znakiem poszukiwań głównego trenera, który miałby prowadzić treningi Leeds w nowym sezonie. Po wielu rozmowach wybór padł na Davida Hockadaya, czyli człowieka, który w swoim CV mógł wpisać tylko 1 poważna pracę menedżerska, tj. prowadzeni grającego w 5 lidze Forest Green. W międzyczasie Cellino na stanowisku dyrektora sportowego zatrudnił swojego dobrego znajomego z Włoch Nicola Salerno i proces „italianizacji” The Whites mógł się rozpocząć na dobre. Piłkarze pod koniec czerwca powrócili do treningów, a z klubem żegnali się kolejni zawodnicy: Michael Brown, Lee Peltier, Paul Green, Marius Zaliukas i Luke Varney. Na koniec miesiąca piłkarze Leeds polecieli na przedsezonowe zgrupowanie do Włoch, jednak w samolocie nie znaleźli się Paddy Kenny i Ross McCormack!

Lipiec 

Kiedy Ross McCormack nie poleciał z reszta drużyny do Włoch stało się jasne, że prędzej czy później odejdzie z Leeds United. Stało się to 8 lipca, kiedy Szkot za blisko 11 milionów Funtów przeniósł sie do spadkowicza z Premier League Fulham Londyn. Z The Whites związał sie natomiast pierwszy zawodnik i ku ogromnemu zaskoczeniu nie był to Włoch, naszym pierwszym nabytkiem był doświadczony bramkarz Stuart Taylor, a potem rozwiązał się worek z transferami pochodzenia włoskiego. Kolejno kontrakty z Leeds podpisywali Marco Silvestrii, Tomasso Bianchi i Souleyman Doukara (to akurat Francuz, ale kupiony z włoskiego klubu). Nasi piłkarze byli bezlitośni dla włoskich sparingpartnerów aplikując im po kilka lub nawet kilkanaście bramek. Po powrocie do Anglii szybko okazało się, że wygrywanie z włoskimi amatorami to nie to samo co mecze z angielskimi klubami ligowymi i Pawie zanotowały kiepskie wyniki z reprezentantami League One i League Two. Szaleństwo na rynku transferowym trwało dalej, a na Elland Road trafił Gaetano Berrardi.

Sierpień

Elland Road na Hilsborough zdecydował się zamienić Tom Lees, a w Leeds zakontraktowani zostali Nicky Ajose i Zan Benedicic. Ostatnie sparingi nie przyniosły odpowiedzi w jakiej formie jest Leeds, które na początek ligowych zmagań musiało uznać wyższość stołecznego Millwall. Z Capital One Cup Doukara wyeliminował czwartoligowców z Accriington Stanley. Kibice Leeds doczekali się również kolejnych wzmocnień i na Elland Road przenieśli się Giuseppe Bellusci i Billy Sharp. Ten ostatni zapewnił pierwsze ligowe zwycięstwo w sezonie pokonując w meczu 2 kolejki bramkarza Boro. Kolejnym transferem został Mirco Antenucci, a Paddy Kenny odszedł z Leeds za porozumieniem stron. W międzyczasie swoją wyższość nad Leeds udowodniło Brighton i Watford, a posada Hockadaya stała się bardzo niepewna. Kolejnym transferem do Leeds był Casper Sloth, a przygodę Hockadaya z The Whites zakończyła porażka w pucharze z Bradford. Na koniec miesiąca drużynę „tymczasowo” przejmuje Neil Redfearn i wygrywa z Boltonem. 31 sierpnia przeżywamy najciekawsze Dead Line Day od lat. Do klubu trafiają Adryan, Del Fabro i Brian Montenegro, a odchodzą z niego Matt Smith i Dominic Poleon.

Wrzesień

To był najlepszy miesiąc w wykonaniu Pawi w 2014 roku! Remis z Birmingham i wygrane z Bournemouth i Huddersfield wprawiły wszystkich w doskonały nastrój. Cellino wybiera wreszcie nowego głównego trenera i „tymczasowego” Redfearna zmienia na „stałego” Milanicia (słowo stały tutaj jednak raczej nie pasuje). W debiucie Słoweniec przyjmuje cięgi od beniaminka z Brentford! Zamieszanie wokół przejęcia klubu przez Cellino nabiera nowego kształtu kiedy okazuje się, że jego dyskwalifikacja jest wciąż zawieszona w czasie i wcześniej czy później Włoch będzie musiał ustąpić ze stanowiska!

Październik

Na początek miesiąca remisujemy z Reading i Sheffield United, by później przegrać z Rotherham i Wolves oraz zremisować z Norwich. Na domiar złego Giuseppe Bellusci został oskarżony o rasizm przez Camerona Jeroma. Porażka z Wilkami zakończyła 32 dniową przygodę Darko Milanicia z Leeds United, co sprawiło, że przebił on w ten sposób Briana Clougha jako najkrócej pracujący trener w United. Schedę po Słoweńcu (tym razem już na „stałe”) przejął Neil Redfearn.

Listopad

Na początek stałej współpracy z Redfearnem Leeds przegrywa z Cardiff 1 do 3 i remisuje u siebie z Charltonem 2 do 2. Mieszać w klubie zaczynają plotki o chęcią przejęcia przez koncern Red Bull, a Pawie w wyniku świetnej gru przez 45 minut zmiatają z ziemi Blackpool. Po przerwie na mecze reprezentacji Leeds przegrywa z Blackburn by potem na koniec miesiąca ograć lidera Championship, tj. Derby County. Z klubu wypożyczeni zostają Wootton i Hunt, a Neil Redfearn wciąż nie może się doczekać na asystenta.

Grudzień

Tak jak źle ten rok się rozpoczął, tka tez źle się zakończył! Już 2 grudnia swoje 3 grosze wrzuciło Football League, które ponownie zdyskwalifikowało Massimo Cellino i dało mu 28 dni na opuszczenie stanowiska i 14 dni na złożenie odwołania, co Włoch z reszta uczynił. Decyzja FL zniweczyła plany włodarzy klubu wpompowania dodatkowych środków na bieżące finansowanie drużyny. Co gorsza FL zbadała też zeznania finansowe klubu i postanowiła nałożyć na Leeds embargo transferowe, co uniemożliwia Pawiom dokonywanie transferów gotówkowych w styczniowym okienku transferowym. Na boisku Pawie musza uznać wyższość Ipswich, Fulham i Derby, a jedyny punkt zdobywają w meczu wyjazdowym z Nottingham Forest. Asystenem Redfearna zostaje Steve Thompson.

Słów jeszcze kilka o tym co działo się na naszej stronie internetowej przez ostatni rok. Zaczniemy od rzeczy przyjemnych i przypomnimy, że bezkonkurencyjnym typerem okazał się Paw, który wygrał obydwa nasze konkursy. Z kolei Alex zaprezentował nam na forum swoją piękna flagę Leeds United Polish Whites. Na facebooku prowadziliśmy dla Was zabawę polegająca na wyszukiwaniu fałszywych wiadomości, w której wygrał Jakub Tokarczyk! Mecz z Blackpool był szczególny dla piszącego to sprawozdanie, gdyż był jego pierwszym na Elland Road. Ze swojej wyprawy przywiozłem koszulkę upamiętniającą Centenary Cup, na której podpisało się 14 piłkarzy Leeds, ta koszulka jest nagroda dla naszego najlepszego typera. Na koniec roku swoją flagą na forum pochwalił się nasz czytelnik 1947!

To był bardzo ciekawy rok, szkoda tylko, że piłkarze Leeds i ogólna sytuacja klubu nie przynoszą Nam więcej radości. Oby ten nowy 2015 roku był lepszy, a przede wszystkim okraszony większą liczba zwycięstw Pawi!

MOT!